یااباصالح

اندک اندک جمع مستان می‌رسند

اندک اندک می پرستان می‌رسند

دلنوازان نازنازان در ره اند

گلعذاران از گلستان می‌رسند

سکوت

صداي گامهاي سكوت را مي شنوم

سكوت گريه كرد ديشب

سكوت به خانه ام آمد

سكوت سرزنشم داد

و سكوت ساكت ماند سرانجام

چشمانم را اشك پر كرده است ...

یا علــــــــــــــــــــــــی مـدد

تنها غم او بگذار...

یا اباصالح

ای غم! ای همدم! دست از سر دل بردار

ای شادی یک دم مرهم به دلم بگذار

دل جای شادی‌ست از غم شده ام بیزار

ای غم بیرون رو این خانه به او بسپار

با این خانه‌ی تنگ

با این پاره‌ی سنگ

با این دل چه کنم ؟

این آلوده‌ی رنگ

دلااااااا

قول مرا چرا شکستی ؟

پَر نزدی به گِل نشستی

پَر نزدی

تو دریا بودی

ز چه رو چون مردابی ؟

ای دریا تا کی ز نسیمی بی تابی

دل به دریا بزن در شبِ طوفان

تا به کی سر زدن بر درِ زندان

تا کِی تنهایی...

برخیز و پر گشا در آسمان رها

تا کوی ناکجا کوی بی نشان کوی آشنا

ای غم! ای همدم! دست از سر دل بردار

ای شادی یک دم مرهم به دلم بگذار

دل جای شادی‌ست از غم شده ام بیزار

ای غم بیرون رو این خانه به او بسپار

ای دل زین غمها تنها غم او بگذار...

تنها غم او بگذار...

پدرم روزت مبارک

با موهای سپیدش

پاکی قدومش

صفای وجودش

سنگینی سکوتش

نجابت و غرورش

و با زمزمه کلامش در جذبه محراب

گستره وسیع جَنّت من بود

و من فقط " پدر " می خواندمش ...

پدرم دستم به دست توست..

رهایم مکن.....

یا علی

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب

که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان

چو علی که میتواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت

که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت

چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چونای هر دم ز نوای شوق او دم

که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنائی بنوازد آشنا را»

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب

غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

شهریار

ماه غریبستان علی

ماه غریبستان علی

خدایا حالا می فهمم مظلومیت اهل بیت یعنی چی.. غربت امام زمانت یعنی چی ..

گفتمش :

- " شیرین ترین آواز چیست ؟

" چشم ِ غمگینش به رویم خیره ماند

قطره قطره اشکش از مژگان چکید

لرزه افتادش به گیسوی بلند

زیر ِ لب غمناک خواند :

- " ناله ی زنجیرها بر دست ِ من ! "